Ondanks, of misschien wel dankzij, de pech in de triathlon van Oud Gastel had ik veel zin in de wedstrijd die in Vlissingen op het programma stond.
Zwemmen in zee, fietsen door de duinen en lopen over de Boulevard Bankert. Ingrediënten voor een wedstrijd die erg leuk zou kunnen worden.
Paul heeft zijn triathlonspirit weer teruggevonden en deed ook mee aan de wedstrijd. Hij moest een kwartier voor mij starten op de 1/8^e wedstrijd. Samen fietsten we het rondje in en zagen al snel dat de fietspaden vrij smal waren. Een vrijwilliger nam zijn taak, toen al, erg serieus en deed een poging ons van de weg te halen en pakte Paul al vast. Gelukkig werden we ‘gered’ door de organisator van de triathlon in Kamperland, die zich daar ook geposteerd had. Dit liep gelukkig goed af en we konden ons richting de start gaan begeven.
Daar aangekomen werden we door organisator Anthony van de Berg ingelicht over het te volgen parcours. Ik had nog genoeg tijd over om een paar minuten in te zwemmen en merkte dat er weinig golfslag was. Geen heroïsche taferelen te verwachten dus. (achteraf hoorde ik dat een zwemmer met zijn schouder uit de kom het water verlaten had, maar echt heldhaftige beelden zal dit niet opgeleverd hebben).
Direct na het startschot spoedde ik me met de andere 195 deelnemers de zee in. De bodem liep vrij snel naar beneden dus ‘dolfijnen’ was niet nodig en ik kon meteen gaan zwemmen. Ik hield me wat uit het gedrang bij het ronden van de eerste boei(een kano) en zag dat ik vrij goed van voren zat. Zonder te forceren zwom ik naar de eerste lijn toe en hield dit tempo vast. Alleen latere winnaar Vasseur kon nog even mijn voeten houden, maar daarna lag ik alleen op kop in de wedstrijd. Dat gaf toch wel een beetje stress, aangezien ik de laatste gele boei niet goed zag liggen tijdens het zwemmen. Te vroeg draaide ik dan ook af richting de kust, waardoor ik weer wat meters verloor op mijn achtervolgers. Toch rende ik als eerste het strand op richting wisselzone alwaar ik vrij snel wisselde en begon aan de 37 fietskilometers.
Eerst reden we de boulevard af om het duingebied te bereiken. Toen ik daar aankwam reed een deelnemer aan de 1/8^e afstand in dezelfde bocht. Het was de nummer 4 in die wedstrijd: broer Paul. We wisselde een paar woorden waarna ik verder ten strijde trok. Een paar kilometer later werd ik ingehaald door de tweede en derde zwemmer: Remy Vasseur en Leon Jacobse, beide Zeeuwen. Ook Paul pikte aan en netjes op (ongeveer) 10 meter van voorwiel tot voorwiel reden we de eerste 8 kilometer van het parcours. Met de wind in de rug plaatste Vasseur zijn versnelling en we zagen hem pas terug bij de finish. Met Jacobse legde ik de rest van de kilometers op de fiets af. Beide ons netjes aan de stayerregels houdend.
Wisselen dan weer op de boulevard, waar het asfalt erg scherp was aan je blote voeten, en lopend richting het centrum van Vlissingen. Daar werden we even verkeerd gestuurd om daarna langs de kust weer richting Boulevard te lopen. Inmiddels pakte ik wat meters op Jacobse, maar kreeg het wel steeds moeilijker. De reden daarvan was me wel bekend: Vergeten om een gelletje op mijn fiets te plakken. Mijn energie raakte dus langzaam op.
Het strand op dan. Dat koste kracht. Wat nog meer kracht kostte was het verlaten van het strand waarbij we door los zand omhoog mochten lopen. Terug op de boulevard  kwam ik toch weer in een ritme, maar ik voelde de hete adem van Zeeuw Huub van Noorden in mijn nek. Op de terugweg naar het strand had hij me te pakken. Ik pikte aan en samen liepen we naar beneden het strand op. Daar stopte Huub ineens met rennen: Kramp. Mijn energie was helaas nog niet teruggekomen, het was dus vooral overleven op het strand. Net voor we de steile overgang weer op gingen sloot van Noorden weer aan, om op die klim weer af te haken, wederom kramp.
Met nog 500 meter te gaan kwam hij voor de 3^e keer naast me lopen en versnelde toen zijn tempo. Ik moest hem even laten gaan. Nog 100 meter, mijn laatste restje energie sprak ik aan en kwam nog behoorlijk terug, maar dat was te weinig om de 2^e plaats in de wedstrijd te pakken.
Wel podium dus. Weer wat leerpuntjes, maar tevredenheid overheerst.