Een hele speciale wedstrijd is de triathlon van Kamperland eigenlijk niet, maar toch ga ik begin augustus altijd graag richting het Veerse Meer om daar de wedstrijd van organisator Dignus Lensen te doen.
Eerst 500 meter zwemmen, dan keren en dezelfde weg terug. Dit was vrij lastig, omdat voor mij(en velen met mij) niet duidelijk was welke boei het keerpunt was. Omdat ik tweede lag en de nummer 1 om een blauwe boei draaide, deed ik dit ook maar. Ook de meeste andere deelnemers volgden dit voorbeeld. De tweede plek die ik na 500 meter vrij stevig vast had, hield ik vast tot ik het water mocht verlaten, maar dit ging niet vanzelf. Ik heb de laatste weken, voor mijn doen, vrij forse trainingsweken gemaakt met zwemtrainingen die een stuk langer zijn dat ik gewend was. Mijn armen voelden dan ook zwaar aan.
De wissel op het grasveld voor camping De Schotsman ging redelijk, maar door de open blaar(die mij trouwens 2 weken uit mijn loopschoenen hield) die ingetapt was moest ik voorzichtig in mijn fietsschoenen stappen. Dit kostte dus weer wat seconden. Na 5 kilometer fietsen kwam veteraan Frans van Heteren voorbij met een snelheidsverschil waar ik bijna duizelig van werd. Ik probeerde even aan te haken, maar kwam snel tot de conclusie dat dit niet zou werken. In mijn eigen tempo reed ik ook de andere 35 kilometer door. Ergens onderweg heb ik ook de snelste zwemmer ingehaald, want terug in het parc-fermé bleek ik de nummer 2 in de wedstrijd te zijn. Na 35 kilometer keek ik eens goed op mijn teller en zag 40.5 staan met een pijltje naar beneden. Dat betekent dat ik onder mijn gemiddelde reed. Doel voor 2011 dus toch gehaald: Boven de 40 gemiddeld in een kwart-triatlon!
De tweede wissel moest weer voorzichtig door de ingetapte open blaar. Gelukkig voelde ik daar vrij weinig van tijdens de 2 ronden van 5 kilometer die ons voerden door camping, bos en polder. Ik pakte nog wel een kleine minuut terug op winnaar Van Heteren, maar de winst zat er niet in. Wel draaide het lopend weer goed, wat met toch wel verraste door de verloren trainingen.

Even een verslagje van een wedstrijdje tussendoor.
Door de in Jubbega en Donkerbroek zeer bekende fysio Guus Hoekstra was ik uitgenodigd een paar dagen in het mooie Friesland te verblijven. Dit aanbod greep ik natuurlijk met beide handen aan en na een autorit van 2,5 uur kwam ik aan in het open Friese landschap(voor de niet-insiders, ik rijd bijna nooit auto, ik fiets liever 6 uur, dan dat ik 2,5 uur achter het stuur moet zitten).
De avond zouden Guus en ik samen met Hielke en Sjaak al sportend doorbrengen. We begonnen met een half uu zwemmen in een schitterend meertje midden in een natuurgebied vlakbij Donkerbroek. Vervolgens fietsten we 3 kwartier met de atb door de bossen naar het Drentse Diever. Daar liepen we de Diever Brinkloop, een wedstrijd die gedurende de maanden juli en augustus meerder malen geörganiseerd wordt. Terwijl Guus, Hielke en Sjaak de 5km liepen, deed ik mee aan de 10 km. Dat ging best lekker, alleen liep ik een grote bloedblaar op door mijn nieuwe wedstrijdschoenen. Dat ik daar 2 weken later nog last van heb is wel jammer. Leuk was dat ik als 1e over de streep kwam en een seizoensrecord wegzette.
Vervolgens stapten we weer op de atb om weer 3 kwartier terug te rijden, nu over meer zandpaden en heuvels. Een zeer volle sportavond die door de Friese heren 's zomers elke week gevuld wordt.

In Utrecht leggen ze het hele gebied rond de jaarbeurs plat om de jaarlijkse Rijwielpaleis Bilthoven Triathlon te organiseren. Een goede zet. Dat zou in meer plaatsen makkelijker moeten gaan! Er zijn triathlons die ergens achteraf in een recreatiegebied of in de polder afgewerkt worden, zo niet in Utrecht.
Goed geregeld van start tot finish, of eigenlijk al voor de start. Het enige dat ik miste was een tent om in om te kleden bij slecht weer. Het parkeren ging vanzelf in de parkeergarage onder het grote Rabobankkantoor op 400 meter van de finishlocatie. Daarna geen rij bij de inschrijftafel, dat is ook weleens anders….
Vervolgens lukte het me vrij gemakkelijk om het fietsparcours te verkennen tussen de deelnemers aan de 1/8e. Geen enkele wanklank bij deelnemers of vrijwilligers. Ook de loopronde verkende ik kort, waarna ik me omkleedde voor de wedstijd.
Ik starte gemakkelijk, maar merkte na zo'n 100 meter, waar de eerste boei lag en we een bocht moesten maken dat het niet soepel draaide. Toch schoof ik zonder grote inspanning steeds verder naar voren en na 500 meter kreeg ik de keuze om het hele veld aan te voeren. Ik zwom nog steeds zonder te forceren en lag de rest van de 1500 meter zwemmen aan de leiding van de wedstrijd. Blijkbaar lagen Richard de Groot en Remy Vasseur in mijn voeten, daar had ik tijdens het zwemmen niets van gemerkt.
Snel de kade opgeklommen ontdeed ik me van mijn wetsuite en wisselde redelijk vlot om nog steeds als leider aan het fietsonderdeel te beginnen. Daar kwam helaas al snel een einde aan. Remy Vasseur passeerde me als eerste na ongeveer een kilometer en wel met zo'n verschil dat aanpikken geen optie was voor mij. Wel voelden mijn benen beter aan dan vorige week in Vlissingen.
Ook Carlo van de Berg en nog een zestal atleten wisten mij op de 40 kilometer te passeren. Het viel me wel op dat ze stuk voor stuk op een tijdritfiets reden. Iets dat voor mij nog niet is weggelegd.
Ik wisselde als 9e en liep, na ook in wisselzone 1 al enkele honderden meters op blote voeten afgelegd te hebben, met pijnlijke hielen over de tegels richting mijn loopschoenen. Die had ik snel aan om vervolgens aan de 10 kilometer rennen te beginnen. Al snel had ik nummer 8 in de strijd ingehaald en het tempo zat er best lekker in, wel was het toch weer behoorlijk warm geworden in de stad. In ronde 2, van de 3, haalde ik ook de nummer 7 in. Hoop op een 6e plaats had ik niet echt meer, maar halverwege de laatste ronde zag ik Carlo van de Berg een paar honderd meter voor me lopen. Dat was de ronde ervoor een stuk meer en ik kreeg kleine hoop dat ik hem nog kon inlopen. Steeds dichterbij kwam ik, maar helaas voor mij, en gelukkig voor Carlo kwam ik 12 seconden tekort op de streep.

Ondanks, of misschien wel dankzij, de pech in de triathlon van Oud Gastel had ik veel zin in de wedstrijd die in Vlissingen op het programma stond.
Zwemmen in zee, fietsen door de duinen en lopen over de Boulevard Bankert. Ingrediënten voor een wedstrijd die erg leuk zou kunnen worden.
Paul heeft zijn triathlonspirit weer teruggevonden en deed ook mee aan de wedstrijd. Hij moest een kwartier voor mij starten op de 1/8^e wedstrijd. Samen fietsten we het rondje in en zagen al snel dat de fietspaden vrij smal waren. Een vrijwilliger nam zijn taak, toen al, erg serieus en deed een poging ons van de weg te halen en pakte Paul al vast. Gelukkig werden we ‘gered’ door de organisator van de triathlon in Kamperland, die zich daar ook geposteerd had. Dit liep gelukkig goed af en we konden ons richting de start gaan begeven.
Daar aangekomen werden we door organisator Anthony van de Berg ingelicht over het te volgen parcours. Ik had nog genoeg tijd over om een paar minuten in te zwemmen en merkte dat er weinig golfslag was. Geen heroïsche taferelen te verwachten dus. (achteraf hoorde ik dat een zwemmer met zijn schouder uit de kom het water verlaten had, maar echt heldhaftige beelden zal dit niet opgeleverd hebben).
Direct na het startschot spoedde ik me met de andere 195 deelnemers de zee in. De bodem liep vrij snel naar beneden dus ‘dolfijnen’ was niet nodig en ik kon meteen gaan zwemmen. Ik hield me wat uit het gedrang bij het ronden van de eerste boei(een kano) en zag dat ik vrij goed van voren zat. Zonder te forceren zwom ik naar de eerste lijn toe en hield dit tempo vast. Alleen latere winnaar Vasseur kon nog even mijn voeten houden, maar daarna lag ik alleen op kop in de wedstrijd. Dat gaf toch wel een beetje stress, aangezien ik de laatste gele boei niet goed zag liggen tijdens het zwemmen. Te vroeg draaide ik dan ook af richting de kust, waardoor ik weer wat meters verloor op mijn achtervolgers. Toch rende ik als eerste het strand op richting wisselzone alwaar ik vrij snel wisselde en begon aan de 37 fietskilometers.
Eerst reden we de boulevard af om het duingebied te bereiken. Toen ik daar aankwam reed een deelnemer aan de 1/8^e afstand in dezelfde bocht. Het was de nummer 4 in die wedstrijd: broer Paul. We wisselde een paar woorden waarna ik verder ten strijde trok. Een paar kilometer later werd ik ingehaald door de tweede en derde zwemmer: Remy Vasseur en Leon Jacobse, beide Zeeuwen. Ook Paul pikte aan en netjes op (ongeveer) 10 meter van voorwiel tot voorwiel reden we de eerste 8 kilometer van het parcours. Met de wind in de rug plaatste Vasseur zijn versnelling en we zagen hem pas terug bij de finish. Met Jacobse legde ik de rest van de kilometers op de fiets af. Beide ons netjes aan de stayerregels houdend.
Wisselen dan weer op de boulevard, waar het asfalt erg scherp was aan je blote voeten, en lopend richting het centrum van Vlissingen. Daar werden we even verkeerd gestuurd om daarna langs de kust weer richting Boulevard te lopen. Inmiddels pakte ik wat meters op Jacobse, maar kreeg het wel steeds moeilijker. De reden daarvan was me wel bekend: Vergeten om een gelletje op mijn fiets te plakken. Mijn energie raakte dus langzaam op.
Het strand op dan. Dat koste kracht. Wat nog meer kracht kostte was het verlaten van het strand waarbij we door los zand omhoog mochten lopen. Terug op de boulevard  kwam ik toch weer in een ritme, maar ik voelde de hete adem van Zeeuw Huub van Noorden in mijn nek. Op de terugweg naar het strand had hij me te pakken. Ik pikte aan en samen liepen we naar beneden het strand op. Daar stopte Huub ineens met rennen: Kramp. Mijn energie was helaas nog niet teruggekomen, het was dus vooral overleven op het strand. Net voor we de steile overgang weer op gingen sloot van Noorden weer aan, om op die klim weer af te haken, wederom kramp.
Met nog 500 meter te gaan kwam hij voor de 3^e keer naast me lopen en versnelde toen zijn tempo. Ik moest hem even laten gaan. Nog 100 meter, mijn laatste restje energie sprak ik aan en kwam nog behoorlijk terug, maar dat was te weinig om de 2^e plaats in de wedstrijd te pakken.
Wel podium dus. Weer wat leerpuntjes, maar tevredenheid overheerst.

Gelukkig veel positieve reacties na de Gastelse triathlon: Deze 2 stonden in de media:

Bron: tveerke.nl / Halderbergse bode:
Grootste pechvogel van de dag was Rob Musters: twee keer op dezelfde plek in de Rolleweg een lekke band en dan met verkleumde vingers proberen het bandje te repareren. Waar anderen opgaven, ging Rob bij de finish langs De Peinder bikeservice om zijn weg daarna weer te vervolgen. Bewonderenswaardig!

Bron: BN/DeStem:
Volgt z.s.m.

Op de verjaardag van mijn moeder en zo'n 10 uur nadat we terugkwamen uit Frankrijk startte ik op de sprintafstand bij de triathlon in Terheijden.
Het fietsparcours was een beetje aangepast vergeleken met vorige jaren en ook de loopronde was wat veranderd. In mijn ogen allemaal positief!
Bij het zwemmen moest ik 1 deelnemer voor laten gaan, maar deze achterhaalde ik al in de wisselzone. Na een kleine kilometer fietsen nam ik de leiding over en breidde de voorsprong uit tijdens de rest van de 19 km fietsen. Alleen oud profwielrenner Arjan de Baat was een halve minuut sneller. Toch voelde het niet goed aan. Het lopen ging dan weer wel naar wens. Heel ontspannen liep ik naar de 1e plek toe. Na de wedstrijd weer op de fiets naar huis en ik was weer een nuttige training verder.

Broer Paul had een nieuw sportdoel opgepakt en ging 6 keer de Nederlandse berg beklimmen. Met de fiets welteverstaan. Omdat ik onverwacht 2 dagen vrij kon krijgen stelde ik aan mijn ouders en schoonzus voor om die kant op te rijden. Die reageerden enthousiast en toen ik om 12.30 klaar was met werken konden we woensdag richting Frankrijk gaan rijden. Om 22.30 waren we in Grenoble en wilden een hotel gaan zoeken. Dat viel tegen en zo'n 14 hotels en in totaal 3 uu later besloten we in de auto te overnachten. Dit werd vanzelfsprekend een korte nacht en om half 8 stonden we aan de voet van de berg die vandaag ruim 15.000 keer bedwongen werd.
Het was erg indrukwekkend om te zien hoe mensen hier hun verdriet verwerkten, maar ook op een sportieve manier geld inzamelden voor een erg goed doel. Na een half uurtje kwam Paul naar beneden en zag tot zijn grote verbazing dat zijn meest naaste familie daar stond. Veel tijd om hier van te genieten had hij niet, want hij moest nog 6 keer naar boven.
Ook wij spoedden ons via de andere kant van de berg naar 1900 meter hoogte waar de emoties bij vele mensen nog verder opliepen, zeker toen later op de dag steeds meer mensen voor de 6e keer de top bereikten.
Zelf ben ik de 6e keer met Paul mee naar beneden gereden en heb hem tijdens de beklimming uitgebreid gefilmt en gefotografeerd. Erg leuk om mee te maken. Je wordt als het ware gedragen door het publiek en de overige deelnemers.

5 juni werd in Almere-Hout een triathlon georganiseerd over de Olympische afstand, oftewel 1500 meter zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer rennen.
Ik ging vrij rustig van start en zwom steeds verder naar voren om (volgens mij) als 4e het water te verlaten. Gezien de wisseltijden zat ik als 2e op de fiets, maar het draaide vanaf de eerste trap niet geweldig. Al snel kwamen Johan Neevel, Martijn Boot en Diederik Scheltinga voorbij. Die laatste kon ik enigszins in het zicht houden en door een wat kleinere versnelling te schakelen kwam er ook wat meer ritme in mijn fietsen.
Maar voor het eerst in mijn triathloncarriere sloeg het noodlot toe tijdens het fietsonderdeel en na 15 km stond ik een nieuwe binnenband te leggen langs de kant van de weg. Toevallig dacht ik er aan om te timen hoe lang ik hier mee bezig was. Na iets meer dan 6 minuten reed ik weer weg met 5 bar in mijn voorwiel. De motivatie was ver verdwenen, maar ik was niet naar Almere gekomen om uit te vallen. Rond plek 30 wisselde ik naar het looponderdeel, waarop ik besloot niet voluit te gaan, maar gewoon lekker te lopen. Ook kwam nog een korte sanitaire stop op mijn weg, maar desondanks kon ik nog als 16e finishen. Leuke wedstrijd, jammer van de regen(en vooral de lekke band).

Het triathlonseizoen 2011 is ook voor mij begonnen. De stadstriathlon van Weert was de aftrap van het nationale age-group circuit. Ik kom hierbij uit in de categorie 25-30.
De wedstrijd bestond uit 2 ronden van 750 meter zwemmen in de stadsgracht, 7 ronden van bijna 6 kilometer fietsen rond het kanaal en 5 ronden hardlopen in het centrum van Weert.
Vanaf de eerste startrij vertrok ik behoudend voor de 1500 meter zwemmen en, hoewel opgehouden door een collega-atleet die me met twee handen onderduwde na zo'n 100 meter wedstrijd, kwam ik al snel in de zwemgroep achter koploper Martijn Dekker terecht. Hierin zwom ik redelijk van voren mee en besefte al snel dat het niet veel zin zou hebben om wat meters voorsprong te pakken, het zeer winderige fietsonderdeel zou nog volgen. De laatste 100 meter zwemmen liet ik me dan ook rustig afzakken van voorin de groep naar wat verder naar achteren. Hierdoor kon ik uitgerust wisselen en als 3e atleet op de fiets springen. Hierbij had ik wat verlies ingecalculeerd, vooral doordat ik vorig seizoen veel moeite had met tegen de wind fietsen. Nu ging dat voor het gevoel de eerste 2 ronden moeizaam, daarna vond ik een ritme dat ik goed rond kon draaien, en maakte zelfs wat tijd goed op mensen die in vorige seizoenen minuten voorsprong op me pakten.
In de laatste fietskilometer ontspande ik me wat, zodat ik uitgerust aan de laatste 9,6 kilometer kon beginnen. Ik bleek als 7e in de wedstrijd te liggen, maar als snel liep ik op de 5e plaats. Na 3 kilometer werd dit zelfs de 4e stek, maar die kon ik door een uitstekend lopende Peter Res niet vasthouden. Een goede seizoensopener met nog wat leer- en verbeterpuntjes.

Gisteren werd in Oudenbosch door mijn vereniging de Pagnevaartloop georganiseerd. Omdat dit gelijk viel met de vaste trainingsavond besloot ik me in te schrijven voor de 10 kilometer. Door het drukke trainingsweekend dat ik achter de rug had en de 1e triathlon van het jaar in Weert zondag a.s. wilde ik mezelf absoluut niet forceren.
Ontspannen startte ik dan ook op de atletiekbaan en na een kilometer kwam ik in een groepje terecht dat liep voor de 11e plaats. Ik liep erg makkelijk mee(hopelijk zullen de foto's dat deze keer wel bevestigen). Ik deed het meeste kopwerk en bepaalde het tempo van de groep. Na 5 kilometer besloot Roosendaler Marc Gunter iets te versnellen. Ad van Beek sloop mee in zijn spoor en ik liet, verstandig als ik dacht te zijn, een gaatje dat opliep tot zo'n 30 meter. Mijn eigen tempo lopend werd dit gat niet groter. In de laaste kilometer besloot ik dan toch maar het gat dicht te lopen en die mannen voor te blijven. Dit lukte zonder echt diep te gaan. Ik denk dat ik een goede trainingsprikkel gegeven heb richting zondag.